Vandaag wil ik het hebben over de multiculturele samenleving in het groot. Graag belicht ik de ontwikkelingen die ik zelf heb gezien, hoe dit mezelf en anderen heeft beïnvloed en of ik dit een algemeen positieve ontwikkeling vind.
Definitie en persoonlijke ervaringen
Laat ik beginnen met uitleggen wat ik bedoel met de multiculturele samenleving. Voor mij is een samenleving multicultureel wanneer er meerdere ethnische, linguïstische of op een andere manier culturele groepen samen onder één overheid leven. Hierin heeft in de praktijk vaak één groep een meerderheid of een grote minderheid, waar er dan meer dan één andere groep is die ook een substantiële minderheid heeft. Een verhouding zou bijvoorbeeld 60-15-10-10-5 kunnen zijn. Hierin zijn zowel de 15 als de tweemaal 10 substantiële minderheden.
Zelf ben ik opgegroeid in een regio in Nederland waar de verhouding 90-7-2-1 was. Ik was deel van de 90 in die regio. Dit gaf mij een sterk gevoel van herkenbaarheid in de mensen om me heen. Hierdoor ben ik naar eigen zeggen opgegroeid om vertrouwen te hebben in mijn medemens wanneer ik ze ken. Schuw zijn zit er alleen in voor onbekenden, maar als we elkaar kennen ben ik open en bereid deze wereld met je te delen. Toen ik dus uit mijn regio vertrok voor studie en werk had ik weinig reden om schuw te zijn voor mensen. Of ze nou wel tot mijn culturele groep behoren doet er niet toe, mijn eis blijft het kennen van mensen. Wel blijft het lastig om connectie te zoeken met mensen buiten mijn culturele groep; we delen vaak geen geschiedenis, waardes of interesses. Wanneer dit wel lukt door bijvoorbeeld collega’s of studiegenoten te zijn blijft dit enkel zolang die gedeelde werkvloer of schoolbank er is. Anders is er voor mij geen duidelijke reden om de relatie voort te zetten.
Dit heeft er voor gezorgd dat mijn sociale kring, en zeker de kern hiervan, heel erg homogeen is gebleven. Dit is terug te zien in mijn beste en meest langdurende vrienden, mijn partner en sportvereniging. In deze groepen van vijftien mensen heeft er maar één een beduidend andere achtergrond dan ikzelf. Hierom is mijn beeld van de multiculturele samenleving vooral gevormd door mijn sociale contact buiten mijn sociale bubbel. Deze ervaring is tot op heden heel erg positief én heel erg negatief geweest. Hieronder mijn theorie waarom dit is evenals waarom dit zo sterk uit elkaar loopt.
Een theorie waarom dit minder goed is dan verkocht
De multiculturele samenleving is een tweezijdig zwaard. Er is een risico dat de samenleving het meest positieve pakt. Dit zijn dingen als innovatie, meertaligheid en het opnemen van de positieve kanten van elke cultuur. Deze positieve kanten worden sneller opgepakt als de grootste en eerste groep een cultuur van tolerantie en acceptatie heeft en deze ook forceert op de nieuwe culturen. Zo blijft de positieve loop. Hierbij komt het probleem naar boven dat tolerantie en acceptatie forceren elkaar tegen spreekt. Het is het oude ethische dilemma die vraagt hoe tolerante mensen moeten omgaan met intolerantie. Dit leidt er toe dat, mocht de grootste groep onder een beduidende meerderheid vallen, een intolerante minderheid een greep maakt op de macht in de maatschappij. Wanneer dit gebeurt doet dit al het mooie van het multiculturele te niet.
Dit is precies waar de huidige multiculturele samenleving in mijn ogen mislukt is. Vanuit zowel de minderheden als de grootste groep is intolerantie naar voren gekomen. Bij de minderheden kwam dit als een afkeer op homofilie en vrouwen in het werkveld. Bij de grootste groep kwam dit als een reactie daarop met extreem rechtse politiek. Hierbij kwam racisme en andere vormen van discriminatie. Nu beide minderheden zo substantieel zijn geworden kan het tolerante midden niet genoeg zachte macht uitoefenen om ze in toon te houden en komen discussies naar voren als een andere immigratiebeleid en excuses voor het slavernijverleden. Ook komen er gedragingen naar voren als racistische opmerkingen op straat en in de politiek, samen met homohaat op straat.
Het concept beter maken
Het concept beter maken moet gaan vanaf het begin. Vanaf het begin moest duidelijk zijn dat er een open armen beleid was naar migratie mits zij zich integreren met onze tolerante waarden. Dat is de enige manier om dit op te lossen. Helaas kunnen we niet terug naar tientallen jaren geleden om dit te wijzigen. Daarom is het nu nodig dat we de problemen oplossen voordat we meer problemen veroorzaken. Dit betekent dat we moeten beginnen met een strikter beleid maken rondom immigratie. Wanneer die tijdelijke oplossing op zijn plek is moet de bevolking gereformeerd worden naar een tolerante kijk op migratie. Hierin zal veel assimilatie van migranten worden verwacht samen met een scherpere van op xenofobie. Wanneer dit beleid met de jaren zijn werk heeft gedaan, kunnen we immigranten weer in grotere getallen binnen laten. Hierbij dan wel de eis ze te assimileren in onze tolerante cultuur om niet in een cirkel te komen.
Zeverdung
Parttime Filosoof 