Vandaag wil ik het hebben over de Afrikaanse Unie (in deze post, de Unie). Dit is een intergouvernementele (tussen regeringen) organisatie die bijna het hele Afrikaanse continent spant. De Afrikaanse Unie is in 2001 onstaan als een opvolger op de kleinere Organisatie voor Afrikaanse Eenheid. Ik zou graag langs het bestaansrecht van de Unie willen gaan, waarom een vereniging niet zo makkelijk is als bij de Europese Unie en waar hun sterkste punt ligt en waarop zij de Unie meer moeten baseren: regionalisme.
Het Europese model volgen
De Afrikaanse Unie is opgezet door één van de meest Europa-centrische leiders van Afrika rond de eeuwwisseling, Muammar Gaddafi van Libië. De Unie lijkt ook in veel opzichten op de Europese Unie. Dit is het meest terug te zien in de doelen van de Unie. Deze zijn onder andere: het behalen van eenheid, het verdedigen van nationale integriteit, het Afrikaanse volk vertegenwoordigen op het wereldtoneel, het bevorderen van vrede en stabiliteit, het bevorderen van democratie en het bevorderen van onderzoek in wetenschap en technologie. Één punt waar ze heel erg in afwijken is een van de bouwstenen. De Unie is gebouwd om bestaande regionale samenwerkingen in te zetten voor bovenstaande doelen. Dit maakt de Unie van zichzelf heel federatief, waar de Europese Unie zich vaker als een unitaire staat wil laten zien.
Waarom vereniging moeilijk is
Vereniging tot een enkele staat zit er voor de Afrikaanse Unie niet aan te komen. Dit komt door twee grote problemen die eenheid tegen zitten. Allereerst is het de regionale samenwerking waar ik eerder naar verwijs. De regionale samenwerking kan leiden tot een paar grotere federaties binnen de Unie, zoals de Oost-Afrikaanse federatie. Echter zal dit niet leiden tot één staat. Daarvoor is tijd nodig. Wanneer deze federaties meerder decennia bestaan kan er worden gekeken naar een samenvoeging van deze federaties.
Het tweede en grotere probleem is de ongelofelijke verdeeldheid in de bevolking. Er is weinig wat Afrikanen op basis van karakteristieken kan binden. Er is een gelijk aantal christenen en moslims op het continent. Ook zou het noemen van de Unie als ‘multi-etnisch’ niet representatief zijn. Zelfs wanneer je groepen zou samenvoegen, op een manier waarop bijvoorbeeld Italië, Frankrijk en Spanje samen zouden komen, kom je nog steeds uit op zeven tot twaalf etniciteiten. Dit kan werken, maar dan zou er een reden moeten zijn om samen te werken. In India is dit gelukt. Zij moesten samen werken om de Britten te verwijderen. Zij zijn nu ook een multi-religieuze en multi-etnische democratie. Onmogelijk is het dus niet, maar lastig is het wel.
Regionale samenwerking
Het sterkste punt van het Afrikaanse continent en daarmee de Unie zijn de regionale samenwerkingen. De hiervoor benoemde Oost-Afrikaanse federatie is hierin het beste voorbeeld. Deze federatie is al onderweg naar een samenvoeging van zes tot zeven landen. Ook andere samenwerkingen zijn al decennia lang aan het werk naar de idealen van de Unie. Andere samenwerkingen zijn die in de Maghreb, Niger-Volta rivieren, Centraal-Afrika en Zuid-Afrika (regio). Al deze samenwerkingen wijzen er op dat Afrika een continent van enkele federaties kan worden die zich verenigen in een Unie. Alleen de tijd zal stellen hoe succesvol elke regio zal zijn in dit doel voor grotere veiligheid, welvaart en vrijheid.
Zeverdung
Parttime Filosoof 