Feminisme en bewijs

Vandaag wil ik het hebben over hoe de feministische beweging omgaat met bewijs. Feminisme is een beweging in de sociale sfeer. Dit maakt hard bewijs altijd lastig om te onderzoeken, omdat de data waarmee wordt gewerkt niet altijd omvattend genoeg is. Toch zou je dit niet denken als je met deze mensen praat. Ik zal kijken naar de grootste fouten die worden gebruikt in argumentatie in de sociale sfeer en waarom we hierop moeten blijven letten.

Een voorbeeld: Inclusiviteit

Om duidelijk te maken waarover we praten wil ik beginnen met een voorbeeld. Iets waar veel feministen voor strijden is meer inclusiviteit. Een maatschappij waarin iedereen geaccepteerd wordt is het einddoel. Als ik praat met feministen en vraag waarom ze dit einddoel hebben, krijg ik één van volgende antwoorden: het maakt de wereld veiliger, het maakt mensen gelukkiger, het maakt mensen socialer/lief. Deze waarden zijn prima om naar te leven, alleen is het koppelen van deze waarden aan acties lastiger. Om te beginnen met ‘het maakt de wereld veiliger’: op basis van welke data wordt dit gebasseerd? Het meest gegeven antwoord wat ik ontving: ‘In Scandinavische landen zijn ze inclusiever en daar is het veiliger’. Geen slechte bron, wel een slecht gebruik van de bron. Ik kan op dezelfde manier het uitzetten van migranten uitleggen. ‘Het aandeel migranten is in Noorwegen 8,3% en in Nederland 19,1%. Dit is de reden dat Noorwegen veiliger is dan Nederland’. Ik vergelijk hier twee landen en concludeer te breed te snel waarom iets waar is, zonder te kijken naar andere redenen om mijn hypothese te onderbouwen. Om een tweede voorbeeld te geven: ‘het maakt mensen gelukkiger’. De meest gegeven reden hier is dat mensen blij zijn wanneer ze zichzelf mogen zijn. Sommige meer sociaal conservatieven zouden nu het zelfmoordcijfer onder de LHBT-gemeenschap aanhalen om dit te weerleggen. Echter leidt dit haast nooit tot een productieve discussie. Wat ik wil aanhalen is het filosofische kwestie: de paradox van tolerantie. Deze stelt dat een maatschappij die oneindig tolerant is altijd zal vallen aan intolerante mensen. Feminisme poogt dit op te lossen door intolerant te zijn naar mensen die tegen hen zijn. Echter is de maatstaaf gebruikt op een manier dat de meest radicale vleugel van feminisme altijd mag bepalen wat tolerantie is. Ironisch genoeg is feminisme gevallen voor het paradox: zij waren te tolerant voor mensen die zich feminist noemen dat ze één van de meest intolerante groepen zijn geworden. Dit heeft hun argument veranderd van: ‘inclusiviteit maakt mensen gelukkiger’ naar ‘onze van van inclusiviteit maakt mensen gelukkiger en zullen niemand tolereren die het hier niet mee eens is’. Hiermee bleek het uiteindelijke doel goed, maar de implementatie een oligarchie die mensen met een andere gedachtengoed onderdrukt. En als we iets weten over oligarchieën is dat het geen goede plekken zijn om te leven en ongeluk de drijfveer is voor revolutie.

Cum hoc ergo proper hoc

Hierboven de officiële Latijnse naam voor een argumentatieve fout die causaliteit met correlatie verward. Dit is de fout die ook hierboven is toegepast in het voorbeeld over veiligheid. In het voorbeeld van veiligheid worden de twee observaties veroorzaakt door dezelfde, derde factor. De veiligheid en inclusiviteit komt door hoe homogeen de bevolking is. Op een schaal van homogeniteit zijn de twee uiterste de beste opties voor succesvolle maatschappijen. Beiden hebben hun eigen kwalen, maar beiden missen de revolutie die komt met een bevolking die door het midden is gesplitst of een grote en meerdere relatief grote bevolkingsgroepen heeft. Om terug te komen op de argumentatieve fout, cum hoc ergo proper hoc wordt veel toegepast in sociale wetenschappen omdat correlatie vaak het beste is wat we hebben. Dat is als je gelooft dat wetenschap, statistiek en big data de beste manier is om sociale kwesties aan te pakken. Dit is het eerste tijdperk waarin we dit doen en de resultaten zijn nog niet eenduidig, maar er is veel minder wil van anderen om imperfectie van de ‘andere kant’ te tolereren. Hierom stel ik dat de manier om sociale kwesties niet is met wetenschap, statistieken en big data maar met culturele normen, waarden en praktijken. Wetenschap in de wetenschappelijke wereld laten is iets waar ik al eerder heb geschreven, dus deze mening zal niet totaal onverwachts komen.

Sociaal conservatisme

Sociaal conservatisme heeft recent een slechte naam gekregen. Dit komt uit alle hoeken van de wereld, Amerika, Rusland, Engeland en ook Nederland. Ik kan niet zeggen dat elke iteratie van sociaal conservatisme goed is. Ook worden veel goede praktijken slecht toegepast voor politiek voordeel. Toch wil ik een casus maken voor sociaal conservatisme. In Nederland zou sociaal conservatisme kunnen worden toegepast om recente ontwikkelingen te rationaliseren in de maatschappij waarin we leven. Een belangrijke eerste stap is het stoppen met het slecht maken van alles en iedereen met wie je het niet eens bent. De meeste mensen hebben het beste voor met zichzelf, anderen en de maatschappij. Door iedereen slecht te praten die een ander geluid maakt dan jijzelf maak je het des te moeilijker om mensen tot een gezamelijk doel te laten werken. Respect voor elkaar en voor autoriteit is de eerste en belangrijkste stap naar een succesvolle samenleving, maar dat respect moet wel verdiend blijven. Een tweede belangrijke stap is het stoppen met geluid geven aan de dood-, verderf- en doemdenkers. Problemen kunnen op een normale manier worden toegelicht, daar zijn angsten voor het einde der tijden niet voor nodig. Zij die het nodig vinden zo te praten hebben geen respect voor het houden van een civiele maatschappij en azen op eigen voordeel. Voorbeelden uit de geschiedenis zijn de Nazi’s en de occulte Christenen. Een derde stap is het ontwringen van cultuur met politieke verschillen. Iemands beleid koppelen aan diens cultuur is één van de grootste generalisaties die we als maatschappij hebben voortgebracht en heeft niks minder dan onoprechtheid uit politici gebracht, mensen gepolariseerd en angst verspreid onder mensen om eerlijk aan zichzelf te blijven. Dit is het sociaal conservatisme dat ik beaam en zal blijven beamen. Tot de volgende keer!

Zeverdung