Enkele dagen geleden kreeg ik bovenstaande vraag gesteld. Dit liet mij op een bepaalde manier wel denken. Maak ik niets bijzonders mee? Heeft deze persoon simpelweg geen inzicht in de bijzondere dingen die ik mee maak? Deel ik de bijzondere momenten uit mijn leven niet? Het is een interessante vraag voor iemand die streeft naar een simpel en voorspelbaar leven.
Ik maak niks bijzonders mee
Laat ik voor op stellen dat ik voldoende ‘bijzonders’ mee maak. Uiteraard is er de vraag: wat maakt iets ‘bijzonder’? Bijzonder in mijn ogen is een substituut voor ‘onwaarschijnlijk’ en ‘onverwachts’ tegelijkertijd. Dingen die onwaarschijnlijk zijn en onverwachts komen zijn hierom ‘bijzonder’. Nu dit alles gezegd te hebben kunnen de aanhalingstekens wel weg. Ik wil geen preek ophangen over de bijzondere dingen die ik mee maak. Genoeg van mijn leven is zowel onwaarschijnlijk als onverwachts. Ik denk wel dat veel dingen die voor mij bijzonder zijn misschien voor anderen normaal zullen zijn. Pakketje wat ik had besteld komt aan? Dat is dan het meest bijzondere wat er op die dag zal gebeuren. De regen komt net nadat ik buiten heb gefietst? Ik voel mij de meest bijzondere man op aarde, alsof ik het hoofd karakter ben in deze serie genaamd Wereld. Deze normale dingen zijn bijzonder en daarom deel ik ze als zo. Toch denk ik dat de echte dader achter het niet gebeuren van bijzondere dingen in mijn leven zit hem in mijn eis van onverwachtheid. Onverwachtheid is niet een constant iets, het veranderd met waar je op voorbereid bent. Is een situatie waarin vijf mensen mij om een pen vragen bijzonder? Voor mij niet. Ik ben voorbereid en heb zes pennen meegenomen. Dit maakt de situatie voor mij niet bijzonder, maar voorspeld. Iets wat voorspeld is kan niet bijzonder zijn, aldus mijn eigen definitie van bijzonder. Dus maak ik bijzondere dingen mee? Nee, ik maak niks bijzonders mee.
Ik wil niks bijzonders mee maken
Bijzondere dingen mee maken is voor veel mensen belangrijk. Het houdt het leven ‘fris’, ‘cool’ en ‘interessant’. Voor mij ligt dit anders. Wanneer er onverwachtse dingen gebeuren kan dit erg veel hinder opleveren aan mijn normale gang van zaken. Als ik het overdreven zou zegen is onverwachtheid misschien wel de vloek van mijn leven. Ik heb eerder op deze blog al duidelijk gemaakt dat termen als stabiliteit, routine en consistentie belangrijk zijn voor mij en mijn functioneren. Mijn afkeer voor het bijzondere is daarom niet gek, maar een gevolg van mijn levensloop. Hier uit komt denk ik de noodzaak om weinig bijzonders mee te willen maken. Bijzonder betekent vervelend, niet plezant. Natuurlijk kan dit ook bijdragen aan mijn weigering om bepaalde dingen als bijzonder te bestempelen. Als je op een dag veel bijzondere dingen mee maakt, is dit voor sommigen een geslaagde dag. Zij zullen dan ook alle mogelijkheden op iets bijzonders benutten. Waarom niet een nieuwe route naar huis fietsen? Of anders een andere supermarkt proberen? Er is een nieuwe kapperszaak geopend, laat ik daar langs gaan. Ik vermijd deze dingen als de pest. Elke dag hetzelfde is voldoende bijzonder voor mij. Dit soort nieuwe en andere dingen zijn enkel plekken en gebeurtenissen waarin ik niet kan overzien wat de uitkomst zal zijn. Natuurlijk probeer ook ik eens nieuwe dingen. Echter lijken deze dingen veelal op dingen waarmee ik bekend ben. Als ik een nieuwe sport zou proberen, zou ik kijken op een sport die lijkt waar mee ik bekend ben (basketbal) en waar ik misschien in mijn jongere jaren mee in aanraking ben gekomen. Daarom zou ik een ‘nieuwe’ sport als volleybal helemaal niet zo erg vinden om te proberen. Maar kickboksen? Mij niet gezien. Binnen bepaalde kaders dingen doen is waar ik mij het beste profileer. Dus mijn antwoord op de niet gestelde vraag is simpel: ik wil niks bijzonders mee maken.
De exceptie in de norm vinden
Niks bijzonders mee maken en niks bijzonders mee willen maken zijn dingen die volstrekt normaal zijn voor mij. Toch voelt mijn geest zich soms getrokken tot de exceptie en niet de norm. Dit soort gedrag kan mij heel snel in de dwars laten liggen. Het is een soort tegenspraak in mijn eigen denken. Ik wil niks bijzonders mee maken, maar mijn geest wil iets hebben om over te peinzen. Overpeinzingen zijn dan ook de dingen die ik op zoek. Het bijzondere in mijn leven is niet wat ik doe, maar hoe ik het doe. De situatie ongewijzigd laten maar mijn insteek veranderen is hoe ik mijn leven voor mijzelf bijzonder hou. Om een voorbeeld te geven: wanneer ik ga winkelen doe ik dat altijd bij dezelfde winkel. Ik fiets altijd en neem altijd dezelfde boodschappentas mee. Toch kan ik de situatie bijzonder houden. Afhankelijk van hoe uitgedaagd ik wil worden zal ik proberen een nieuw patroon te creëren van hoe ik de producten in mijn winkelmand doe. Meestal begin ik met de zware producten, ga ik over naar licht en stevig en uiteindelijk lichte en niet stevige producten. Wil ik mezelf uitdagen, dan pak ik producten op basis van locatie in de winkel en speel ik bijna tetris om alles op zijn plek te laten vallen in mijn winkelmand. Als de hoeveelheid producten klein is en de fysieke inspanning daarmee minimaal, heb ik wel eens de producten op alfabetische volgorde in mijn mand gedaan. In de lange zomervakantie, toen ik mij soms verveelde, heb ik zelfs de producten op basis van prijs in mijn mand gedaan. Andere keren probeer ik de exacte prijs mentaal bij te houden, weer andere keren probeer ik het aantal grammen bij te houden. Sommige van jullie zullen dit lezen en denken dat dit compleet krankzinnig gedrag is. Dit wijs ik ook zeker niet af. Dit gedrag valt buiten de norm van hoe mensen hun leven uitdagend willen houden. Ik weet dat veel van mijn uitingen buiten dat wat als acceptabel gezien kan worden vallen, maar dit is slechts hoe mijn levensloop mijn gedrag heeft gevormd. Ik wil niet een bijzondere situatie mee maken, ik wil een bijzondere ervaring hebben. Ik probeer niet de normen te doorbreken, ik wil de exceptie in de norm vinden.
Zeverdung
Parttime Filosoof 